Not Chosen

პარფიუმერების — ტიციანას და პაოლოს მოგონებები: „ამ სუნამოს ისტორია, კომოს ტბის გარშემო ვითარდება: მისი წყლის სხეული ყოველთვის აღგვაფრთოვანებდა, რადგანაც, იტალიის ზღვებზე უფრო ღრმაა, ირგვლივ კი თვალწარმტაცი მთები აკრავს. კომოს ტბის აუზის გარემომცველი მთები, ტყის მდიდარი საფარით და ყველაზე მრავალფეროვანი სურნელოვანი ლანდშაფტით გამოირჩევა. ნაპირებზე საძოვრებს, ტყეებს, უხეშ, შთამბეჭდავ კლდეებს შეხვდებით, თვალწარმტაც სოფლებს წყლის ხედით და პარკებითა და ბაღებით გაფორმებულ ლამაზ ვილებს. ტბის ცენტრალური ნაწილი, სადაც მისი სამივე განშტოება ერთიანდება, ყველაზე რბილი კლიმატით და ყველაზე ფართო ლანდშაფტით გამოირჩევა.

ბავშვობაში, წყლის იმ გზაჯვარედინის ნავით დალაშქვრა და ბელაჯიოს კონცხიდან საუკეთესო ხედებით დატკბობა გვიყვარდა: ჩრდილოეთით, გრინგას მთა ვალსასინას ველს გადაჰყურებდა, უღრუბლო დღეებში კი ტბის ზედა აუზიც მოჩანდა, ალპების ფონით. თუმცა, ჩვენთვის ყველაზე ნაცნობი და საყვარელი ადგილი ყოველთვის ლეკოს განშტოება იყო — მეტად უხეში, სანახაობრივი პანორამული ხედებით. სამხრეთით დოლომიტური წარმოშობის გრინგა და ტბისკენ მიმართული კორნი დი კანცოს კლდეები მდებარეობდა, თვალწარმტაცი ყურეებითა და მისადგომებით.

ჩვენთვის, განტვირთვის საუკეთესო საშუალება ლეონარდო და ვინჩის მიერ აღწერილი ფიუმელატეს წყარო იყო. თავის წიგნში Codex Atlanticus („ატლანტის კოდექსი“), ამ ფენომენით ღრმად დაინტრიგებული და ვინჩი, წყაროს „ფიუმელაჩიოს“ სახელით მოიხსენიებს: „ფიუმელაჩიო, თავისი დაბადების ადგილიდან — უზარმაზარი სიმაღლიდან, ტბის ზედაპირს წარმოუდგენელი მძვინვარებითა და ხმაურით ეხეთქება“, — ვკითხულობთ მის ჩანაწერებში.

მსოფლიო მასშტაბით უნიკალური შტრიხების დამსახურებით, ჩვენც გვაჯადოებდა წყარო, რომელმაც ლეონარდო და ვინჩი მონუსხა: წყლის ნაკადი, იდუმალი გამოქვაბულიდან, პერიოდულად, 25 მარტიდან 7 ოქტომბრამდე მოჩქეფს. იმ გამოქვაბულის სურნელის გადმოცემა სიტყვებით შეუძლებელია, თუ მის აღწერას ეცდები, ამ გზით, მხოლოდ დააკნინებ… ესაა ადგილი, სადაც პირველად იშვა პარფიუმერიის ალქიმია და გამოქვაბულიდან გამოჟონილი სურნელი მთელ კლდეს მოჰფინა. როდესაც ნაკადის დინება წყდება, შეგიძლია, კოსმოსური ხარის საბურველში გახვეული გვირაბი დაინახო, რომელიც, მართლაც მთვარის ლანდშაფტის მსგავსია. იქ, ბუნებრივი შუქი არასოდეს აღწევს… მასში ცეცხლოვანი ჩირაღდნებით შეძრომა, სწორედ, მთვარეზე სიარულს ჰგავდა, თუმცა, ყველაზე შთამბეჭდავი და ჩვენს მეხსიერებაში ნათლად შემონახული მოგონება საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენა იყო ტბის მშვიდი წყლის სარკისებრი ზედაპირის პირისპირ, რომელიც მაღალი მთების მიღმა განფენილ, წყლის სურნელით გაგრილებულ და მიწისა და ფესვების ყოვლისმომცველ არომატებში ჩაძირულ ცვალებად მთვარეს და დიდი დათვის თანავარსკვლავედს ირეკლავდა.

ამ ემოციებიდან მომდინარეობს სასტიკი და ამავდროულად დამამშვიდებელი ექსტრაქტი, რომელიც რთულ ბილიკზე სიარულისას, დასაყრდენი ხელის მსგავსია. Tiziana Terenzi-ს Ursa-ს („ურსა“) ძალა და სითბო არასოდეს გიღალატებთ!“